Gospodarstwo Agroturystyczne „Agro-Zagroda” to nowatorskie rozwiązanie polegające na zaadaptowaniu byłych zabudowań gospodarskich (stajni, stodoły, kurnika) do celów mieszkalnych. Oprócz oferty rodzinnego wypoczynku proponujemy również zorganizowanie grupom (do 25 osób ) edukacyjnych warsztatów z zakresu ginących zawodów takich jak: kowal, tkacz, młynarz, garncarz, szewc, stolarz, drwal, w trakcie których uczestnicy poznają ich historię, jak również będą mieli możliwość aktywnego uczestniczenia w niektórych pracach, jak np. lepienie garnków, kształtowanie metalowego pręta, przędzenie włóczki z wełny, robienie na drutach, mielenie zboża w żarnach, obróbka drewna prostymi narzędziami, szycie na maszynie, przecinanie kłody drewnianej piłą ręczną, mocowanie fleczka do buta, rżnięcie i koszenie trawy, młócenie zboża cepami, przesiewanie zboża na sicie, wyrób masła w maślniczce tradycyjnej, za których wykonanie uzyskają dyplom

Ponadto uczestnicy zapoznani zostaną z codziennym życiem mieszkańców wsi z okresu pierwszej połowy ubiegłego wieku. W ramach odwiedzin proponujemy także pieczenie kiełbasy i degustację lokalnych wyrobów, jak również zwiedzanie mini skansenu z licznymi narzędziami używanymi niegdyś w gospodarstwie wiejskim. Cena usługi od grupy: 250,00 zł. Warsztaty odbywają się codziennie od poniedziałku do piątku w umówionym wcześniej terminie od kwietnia do października. Planowany czas pobytu jednej grupy 2,5 godziny. Dojazd do gospodarstwa we własnym zakresie.

garncarstwo_tradycyjne

GARNCARSTWO

Jedno z najstarszych rzemiosł rękodzielniczych. Polega ono na formowaniu, a następnie wypalaniu z gliny naczyń codziennego użytku. Na ziemiach polskich naczynia gliniane pojawiły się około 5400 lat p.n.e. Początkowo zajmowały się tym jedynie kobiety wyrabiając naczynia na użytek domowy. Garnki powstawały poprzez ręczne zespalanie nakładanych kolejno na siebie wałeczków gliny, a gotowy wyrób wypalany był w ognisku bądź prymitywnym piecu. Z chwilą przybycia na ziemie polskie ludności celtyckiej, pojawiło się prymitywne koło garncarskie obsługiwane przez dwie osoby. Z czasem pojawiły się dwukomorowe piece do wypalania naczyń. W średniowieczu garncarze oprócz wyrobu naczyń ceramicznych zajmowali się również wypalaniem kafli i stawianiem pieców.
kowalstwo2

KOWALSTWO

Polega na kształtowaniu metali na gorąco po ogrzaniu ich do temperatury mięknięcia. Na ziemiach polskich był to jeden z najbardziej popularnych zawodów, o czym świadczyć może powszechność nazwiska Kowalski. Miejscem pracy kowala jest kuźnia, która dawniej stanowiła osobny budynek przy drodze na skraju wsi bądź poza wsią, przy szlakach komunikacyjnych. Podstawowym materiałem kowalskim jest żelazo. Wyposażenie kuźni było raczej skromne z powodu wysokiej ceny żelaza. Wykonywano więc narzędzia drewniane, a tylko ich główną część kuto z metalu. Zmiany w wyposażeniu kuźni przyniósł dopiero napływ narzędzi produkowanych przez przemysł maszynowy. Kowal to także podkuwacz koni. Obowiązkowym w kuźni był zestaw do podkucia koni składający się z młotka widłaka do wyciągania hufnali, pilnika zdzieraka do wyrównywania kopyta, obcęgów, noża lub struga do kopyt, narzędzi do pielęgnacji, czyszczenia i obcinania.
zarno

MŁYNARSTWO

Najstarszym sposobem rozdrabniania ziarna było rozcieranie go na płaskich łupanych kamieniach. Tę metodę stosowano już w epoce neolitu Z czasem kamienie zastąpiono kamiennymi misami i tłuczkami Później pojawiły się żarna czyli dwa kamienne koła położone jedno na drugim. Zastąpienie pracy ludzkiej siłą zwierząt pociągowych upowszechniło kierat, dopiero jednak wykorzystanie energii wodnej i wiatru stało się prawdziwą rewolucją w technice. Młynarstwo wiejskie stanowiło dział rzemiosła, który nierozerwalnie związany był z codziennym funkcjonowaniem dawnej wsi polskiej, a przede wszystkim z podstawowym znaczeniem mąki i przetworów zbożowych w żywieniu lokalnej społeczności. Młynarze cieszyli się w środowisku wiejskim szacunkiem, choć często posądzano ich o skąpstwo, nieuczciwość i kontakty z siłami nieczystymi.
tkactwo-624×936

TKACTWO

Tkactwo należy do najstarszych rzemiosł świata zajmujące się wytwarzaniem tkanin oraz ich wykończeniem. Jego początki sięgają neolitu. Surowcami, z których pierwotnie wytwarzano tkaniny były wyłącznie włókna naturalne pochodzenia roślinnego len, konopie, bawełna, pokrzywa i pochodzenia zwierzęcego wełna owcza, kozia, wielbłądzia, lam. Później opanowano obróbkę jedwabiu. Na polskiej wsi tkanie było zajęciem powszechnym przekazywanym z pokolenia na pokolenie, uprawianym przez kobiety. Do tkania używa się warsztatu poziomego zwanego krosnem (w Polsce od XII w.). Pomimo powszechności tego zajęcia po II wojnie światowej zaczęło ono zanikać. W regionach o żywych tradycjach tkackich, tj. Lubelszczyzna, Podlasie, Kurpie nadal jest kultywowane, jednak notuje się coraz mniej młodych adeptów tej dyscypliny.
DLOKR

KRAWIECTWO

Wiedza i sztuka krawiectwa rozwijały się powoli i stopniowo w Europie między XII i XIV w. W Polsce pierwsza wzmianka o istnieniu cechu krawców pochodzi z Warszawy z 1282 r., gdzie istniał podział na krawców płóciennych, czyli szyjących dla mężczyzn i jedwabnych szyjących dla kobiet. Krawiectwo wiejskie było rzemiosłem powszechnym. Prawie w każdej rodzinie jedna osoba trudniła się szyciem. Rodzinni krawcy we własnym zakresie szyli bieliznę damską, męską i dziecięcą oraz okrycia wiosenne, jesienne i zimowe. Wszystkie prace krawieckie były wykonywane ręcznie za pomocą igły. Maszyny do szycia pojawiły się w warsztatach krawieckich dopiero w ostatnich latach XIX stulecia. Na początku XX wieku powstało krawiectwo objazdowe, które przyczyniło się do stopniowego zanikania krawiectwa rodzinnego.
szewstwo-624×492

SZEWSTWO

Rodzaj rzemiosła polegającego na naprawie i tworzeniu obuwia. Umiejętność ta rozwinęła się już w starożytności. Cechy szewskie pojawiły się w XIII w. Bardzo liczni byli również szewcy pracujący poza cechami ( tzw. partacze), szewcy żydowscy oraz wiejscy, zaspokajający większość potrzeb chłopów i służby dworskiej. W dużych ośrodkach istniała specjalizacja szewców: wyodrębniali się szewcy produkujący obuwie tanie oraz drogie z safianu lub kurdybanu, wytwarzający obuwie pół skórzane oraz tzw. obuwie polskie (husarskie), szyjący obuwie według mody niemieckiej lub włoskiej dla kobiet i dzieci. Istnieli także szewcy wyłącznie naprawiający obuwie. Końcem XIX wieku pojawiły się zakłady półmechanicznej produkcji obuwia. Obecnie jest to zawód zanikający, większość butów jest wykonywana w fabrykach.